Blog

Bir gün Nasrettin Hoca yolda yürürken bir zaman makinesi görmüş. İçine bir girmiş, çıkmış. Bir de bakmış metal araçlar atsız gidiyor. Şaşırmış bir motosiklet görmüş hemen fıkra karakteri olduğunu unutup deney yapmaya kalktı desem de inanmayın zira yine ters binmiş. Yoldan geçen bir adam hocaya sormuş: Motosiklete ters binilir mi? Hoca da demiş: Bu sabah tersimden kalktım bana bulaşma.

Bir insanı başka bir insanın maddi çıkar aracı olarak düşünmek kulağa kötü geliyor değil mi? Peki iyilik yapmak için için, doğru olanı yapmak için veya başka nedenlerle araç olduğunu söylesem kulağa daha iyi gelir bence. Bu arada burada iyilikten kastım vicdanı iyilik değil doğru olduğunu bildiğin şeyi yapma ki vicdani iyilik olmasında da bence büyük bir sorun yok. Bazılarının aklına kendimi amaç mı araç mı olarak gördüğüm gelebilir. Eğer ben de doğru olanı yapmış olacaksam bir başkasının iyilik için beni araç olarak kullanmasının çok sıkıntı olacağını düşünmüyorum zaten Allah iyi olan şeylerden razıdır eğer kişi Allah rızasını 2. plana atıp beni amaç olarak görüyorsa kimseye kafir demek benim haddim değil ama bana şirk gibi geliyor. Fakat dürüst olacağım benim burada yaptığım bir hata var. İnsanları amaç olarak görmeyince şöyle bir durum ortaya çıkıyor: Birisi benden yardım istiyor yardım ediyorum ama şunu da ister misin diye sormuyorum çünkü bilinçaltım şöyle diyor: Yardım ettim görevimi tamamladım. Bu sebeple bir arkadaşım bana şu konuda da yardım istersen söyleyebilirsin demişti. O arkadaşıma minnettarım.